KOMPOZYCJA – KANON VAN DE GRAAFA

Projektant bez znajomości podstawowych zasad kompozycji jest jak dziecko we mgle. Po godzinach spędzonych na zbieraniu materiałów produkcyjnych, cudownej chwili wyjścia z koncepcją… spięcie wszystkiego w sensowną, dobrze wyglądającą całość przypomina wspinaczkę na Górę Przeznaczenia. Większość z zainteresowanych tematem słyszała zapewne o ciągu Fibonacciego czy o złotym podziale. Część orientuje się mniej więcej o co w tych pryncypialnych zasadach chodzi, część próbuje zastosować te zasady w praktyce, często nie bez problemów. Postaram się przybliżyć te zasady i związane z tematem nazwiska Raula Rosarivo (1903-1966) czy Jana Tschicholda (1902-1974) w miarę przystępny sposób.

Klasycznym kanonem, spopularyzowanym przede wszystkim przez Jana Tschicholda, jest kanon Van de Graafa. Stosunkowo prosty w uzyskaniu układ strony jest bardzo przyjemny dla oka. Proporcje marginesów to  2:3:4:6 (wewnętrzny : góra : zewnętrzny : dolny)  Jest to kanon „odzyskany”, próba rekonstrukcji uzyskiwania układu tekstu na stronach przez średniowiecznych skrybów. Uzyskana tą techniką kompozycja treści i białej przestrzeni jest przyjemna i przykuwająca uwagę oczu odbiorcy. Aby ją uzyskać, należy krok po kroku wykonać następujące czynności:

1. W przygotowany arkuszu przeznaczonym na projekt łączymy ze sobą odcinkami przeciwległe narożniki:

1a2

 

2. W następnym kroku wyprowadzamy odcinki łączące dolne zewnętrzne narożniki z centralnym punktem górnej krawędzi arkusza:

1b

3. Otrzymaliśmy 2 punkty przecięcia się przekątnych arkusza A i B. Wyprowadzamy od każdego z nich odcinek prostopadły do górnej krawędzi arkusza aż do momentu połączenia z tą krawędzią:

1c

4. Przeciwległe końce odcinków utworzonych w poprzednim kroku należy połączyć nowymi odcinkami, stworzą one coś na wzór kokardki:

1d

W tej chwili mamy już wyprowadzone wszystkie potrzebne linie pomocnicze przy określaniu pola do zagospodarowania treścią według kanonu Van De Graafa.  Należy połączyć punkty przecięcia się wykreślonych odcinków pomocniczych A, B C i D symetrycznie na każdej stronie arkusza. Wyprowadzając odcinek od punktu A do B uważamy, aby zakończyć go w punkcie w którym zetknie się z przekątną arkusza. Od tego punktu wyprowadzamy odcinek, który zakończy się na zetknięciu z przekątną połówki arkusza.  Od punktu A oraz od powstałego punktu C wyprowadzamy łączące się w punkcie D prostopadłe do siebie odcinki, zamykające prostokątne pole :

1e

Utworzone pole (czarne linie) to obszar naszego działania – w nim umieszczamy tekst i grafikę. Efekt końcowy:

1finish1

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

sixteen + one =